جمعیت مالزی مرکب از گروه های نژادی متعددی بوده که از لحاظ سیاسی جمعیت غالب مالایایی ها هستند که اکثریت جمعیت را در حدود %60تشکیل می دهند. طبق تعریف قانون اساسی تمامی مالایایی ها مسلمان هستند. حدود ربع جمعیت مالزیایی های با اعقاب چینی هستند که به لحاظ تاریخی نقش مهمی را در تجارت و اشتغال بر عهده داشته اند. مالزیایی ها با اعقاب هندی %7 جمعیت را حدودا" تشکیل می دهند. حدود %90 جمعیت هندی از مردمان تامیل|تامیلیها و تلوگو می باشند اما گروه های مختلف دیگری نیز وجود دارند، از جمله افراد مالایا، پنجابی ها و گجراتی ها.
گروه های بومی غیر مالایایی بیش از نیمی از جمعیت ایالت ساراواک ، و حدود %66 مردم ساباه را تشکیل می دهند، و نیز در تعداد کمتری در داخل شبه جزیره وجود دارند، که در مجموع به آنها اورانگ اسلی گفته می شود. جمعیت بومی غیر مالایایی به گروه های متعدد نژادی تقسیم می شوند، اما دارای شباهتهای فرهنگی کلی می باشند. مالزیایی های دیگر نیز از جمله در میانشان، اروپائیها، اهالی خاور میانه، کامبوجیها و اعقاب ویتنامی هستند. اروپائیها و اجداد دورگه آنها | اوراسیائی ها شامل انگلیسیهایی هستند که مالزی را استعمار نموده و در آن ساکن شدند و برخی از پرتغالیها و بیشتر خاور میانه ای ها که عرب هستند. تعداد اندکی از کامپوچیانها و ویتنامیها به عنوان پناهندگان جنگ ویتنام در مالزی سکنی گزیدند. توزیه جمعیت ناهماهنگ است و 20ملیون ساکنین این کشور بر روی شبه جزیره مالایی متمرکز شده اند.
در 13می 1969 مالزی شاهد یک حادثه ناشی از ناآرامی داخلی بود که بیشتر تصور می شود در اثر عدم توازن اجتماعی- اقتصادی در کشور در کنار خطوط نژادی بوده باشد، اگرچه با نگاهی به گذشته آن می تواند بیشتر دراثر آتش افروزیهای سیاسی در هردو حزب حاکم و مخالف بوده باشد، چرا که این ناآرامی تنها در نواحی داخل و اطراف پایتخت رخ داد و باقی نواحی کشور در آرامش قرار داشت. این حادثه سبب شد تا دولت سیاست جدید اقتصادی مالزی|سیاست جدید اقتصادی را با رویکردی دو شعبه ای نسبت به نابرابریهای نژادی و اقتصادی و محو فقر از کشور اتخاذ نماید.
دراثر افزایش صنایع متراکم کاری، مالزی دارای %20تا10 کارگرخارجی بدون امنیت شغلی می باشد که تعداد زیادی از آنها کارگران غیرقانونی و بیشتر اندونزیائی بوده اند؛ یک ملیون کارگر خارجی قانونی نیز وجود دارد و شاید یک ملیون نفر کارگر غیرمجاز. ایالت ساباه به تنهایی حدود %25 از 3 ملیون جمعیت فهرست شده به عنوان کارگر غیرقانونی براساس آخرین سرشماری در خود جای داده است. اما، تصور براین است که این رقم %25 کمتر از نیمی از رقم ادعا شده سازمانی غیر دولتی باشد.
برای خارجیان غیر مجاز 10000 رینگیت جریمه و 2 سال حبس تعیین شده است، در حالی که کارفرمایان مالزیایی برای استخدام هر کارگر غیر مجاز یکسال حبس و جریمه ای معادل 50000 رینگیت باید متحمل شوند، و نیز آنهایی که بیش از پنج نفر را بطور غیرمجاز استخدام کنند، مجازات فلک کردن را تعیین می کنند. فلک کردن یک مجازات استاندارد برای بیش از 40نوع جرم در مالزی می باشد، که از تجاوز جنسی تا استعمال مواد مخدر در نوسان است. این مجازات به وسیله ترکه ضخیم درخت نخل رونده انجام می شود، که پوست را کبود کرده و بر روی آن آثاری برجای می گذارد.
طی دوره " عفو عمومی " در سال 2004، حدود 380000 خارجی غیر مجاز از این کشور خارج شدند و این زمان برای مدتی نیز تمدید شد. طی این دوره ها، خارجیان غیرمجاز می توانند بدون پرداخت جریمه به خاطر اقامت غیر قانونی در کشور، کشور را ترک کنند. در 1مارس 2005، حدود 300000 پلیس و نیز 560هزار نفرمردان قوی در هیئت گروهی داوطلب به جستجوی خارجیان غیرمجاز تحت عملیات تگاس پرداختند که به هر نیروی داوطلب به ازای دستگیری هر فرد100رینگیت اعطاء شد.
